A Travellerspoint blog

New Zealand!

met onze kempert van noord naar zuid

Onze campertocht door Nieuw Zeeland was geweldig overweldigend! Ongelooflijke verscheidenheid aan prachtige natuur op relatief korte afstand van elkaar. Witte stranden, gigantische kliffen, geisers, watervallen, oerwoud en hoge bergtoppen met gletsjers. We wanen ons regelmatig op een dejavu-achtige manier in IJsland, Engeland en de Alpen en soms doen de uitzichten zelfs Nederlands aan. Heel mooi om te zien dat de Kiwi's ontzettend veel respect voor de mooie natuur hebben en het overal superschoon en netjes is.

Bizar hoeveel campers in Nieuw-Zeeland rondrijden. We zitten in het voorseizoen, maar het lijken er al meer dan gewone auto's. Wij zijn de kneusjes onder de kampeerders. Onze camper is een soort omgebouwd wit aannemersbusje dat maximaal 90 km/h rijdt (bergop nog niet eens de helft), maar werkt perfect. Heerlijk bed, koelkastje en gaspit. Het allerfijnste is misschien nog wel dat we voor de verandering weer zelf kunnen koken! Als kinderen in een snoepwinkel kopen we de eerste dag de supermarkt leeg.

We zien ook veel rijdende villa's en kunnen ons niet voorstellen dat al hun chauffeurs (volgens ons meestal gepensioneerde Duitsers) een vrachtwagenrijbewijs hebben. Blijkbaar kun je zo'n fully self-contained geval dus rijden met een B-rijbewijs. Juist de mensen met een superdeluxe camper met alles erop-en-eraan gaan naar campings met alles erop-en-eraan. Grappig ook dat de meerijdende vrouw telkens de neiging lijkt te voelen om inparkeeraanwijzingen te geven voor een plek waar dat ding minstens vier keer inpast en dat bovendien doet vanaf een plek waar de chauffeur ze überhaupt (zie je wel dat ze Duits zijn) niet kan zien. Wij vinden die luxe campings juist niks aan en gaan liever naar DOC-campings, een soort kampeerplekken van natuurbeheer waar je op de mooiste plekken midden in de natuur kampeert.

Oud-collega Lara woont in Auckland en we zien haar en vriend Dave een aantal keer tijdens onze reis. Lekker barbecuen op het strand in Auckland, Sauvignon Blanc drinken aan Lake Taupo en in Wellington en wandelen met hond Como. Voor Erik is het grote hoogtepunt met hen vliegvissen in Turangi, de zelfbenoemde 'trout capital of the world'. We slapen met onze hut op wielen in de tuin van het vakantiehuis van Dave's ouders. Erik hijst zichzelf tot zijn oksels in een uiterst aantrekkelijke regenbroek en krijgt een lesje vliegvissen van Dave. Hij ontpopt zichzelf als een natuurtalent want ondanks zijn belabberde techniek vangt hij een dikke forel van ruim een halve meter lang. Tot zover Erik en Margriet de natuurliefhebbers, die forel belandt uiteraard op onze BBQ...

En, wow wow wow, het volgende gaat rechstreeks in het rijtje met bijzonderste ervaringen ooit: gezwommen met wilde dolfijnen! Niet gevangen, gevoerd of gelokt, maar onderdeel van een immense groep die voor de kust van Kaikoura leeft vanwege het supervoedzame zeewater als gevolg van een koude zeestroom van de Zuidpool (hebben we ons laten vertellen door mensen die daar wel verstand van hebben). Met de boot de zee op een dolfijnen zoeken. We vinden ze al gauw en zodra we het water ingaan beginnen de dolfijnen van alle kanten om ons heen te verschijnen. Om ze te triggeren tot spelen kun je aan aantal dingen doen; omlaag zwemmen en rondjes draaien als ze om je heen cirkelen en vooral oogcontact houden want dat vinden ze leuk (en wij ook!). Maar ook: gekke geluiden maken. Superleuk dus om af en toe even je hoofd uit het water te steken en te genieten van het Yostibandconcert door snorkels. En dan gauw je hoofd weer onder water anders heb je er alweer een paar gemist die voorbijschieten, zoveel zijn het er. Echt, wat gaaf en wat een ongelooflijk bijzonder gevoel!

In het zuiden van Nieuw Zeeland zien we ook op verschillende plekken zeehonden, pinguins en zeeleeuwen, vaak van zo dichtbij dat je ze aan kunt raken, maar da's natuurlijk niet de bedoeling dus doen we dat maar niet. Bovendien zijn we nogal gewend geraakt aan het feit dat twee handen best handig zijn. De dieren zijn veel minder schuw dan in Nederland. Allerlei soorten vogels zitten regelmatig op, onder of naast onze tafel 'mee te eten'. We maken een bijzonder natuurverschijnsel mee (hebben we ons door diezelfde mensen van daarnet laten vertellen); een groep jonge zeehondjes heeft bedacht dat het leuk is om met z'n allen een kleuterschool te beginnen. In een poel onder een waterval en zonder kleuterjuf. Bijzonder omdat niemand weet waarom ze dit doen en omdat zeehonden normaal niet in zoet water leven. In het eerste jaar van hun leven zijn ze, zonder hun moeders, spelend in deze poel te vinden. Ze gaan pas terug naar zee als ze ECHT honger hebben.

De vijf weken in Nieuw Zeeland vlogen voorbij, net zo snel dat ons geld uit onze portemonnee vloog. Je moet in dit land letterlijk voor alles betalen en alles is ook nog eens behoorlijk aan de prijs. Samengevat een geweldige ervaring en mooie afwisseling op onze tijd in minder ontwikkelde landen, smog en tropische hitte!

Veel plezier met de foto's!

Posted by Erik-Margriet 22:20 Archived in New Zealand Comments (0)

Tonga

op naar de tropics!

Decadentie ten top. We hebben besloten om er even een weekje tussenuit te gaan gezien onze actieve reisschema's in Zuid-Amerika en Nieuw Zeeland.... ;-) Weer een unicum, want hoe vaak heb je nou vakantie in een vakantie? Echte mazzelaars zijn we, dat realiseren we ons elke dag.

We gaan naar onze eerste pacifische bestemming en kiezen The Kingdom of Tonga, wat zo idyllisch blijkt te zijn als het klinkt. Bij aankomst worden we op het vliegveld verwelkomd met een bloemenketting en de hele reutemeteut. Omdat het land niet zo bekend is als bijvoorbeeld zijn grote broers Fiji en Samoa is het lekker kneuterig (dat wat ze in de folders authentiek noemen). Dit betekent bijvoorbeeld een volledig gebrek aan internationale hotelketens, ministeries die kleine houten hutjes als kantoor hebben en mensen die elkaar vrijwel allemaal kennen (inclusief de leden van de koninklijke familie). Eigenlijk zoals Twente dus, maar dan wat warmer...

De Tonganen zijn uitbundig en gastvrij. Op straat zie je veel mannen met een zwarte rok en eromheen een rieten mat. Dit, in combinatie met een overhemd, is hun nette pak. Wat verder opvalt is dat de Tongaanse mannen knappe beren van kerels zijn met een brede kaak en dus een All-Blacks-uiterlijk. Wat ook opvalt is dat voor de vrouwen in veel gevallen hetzelfde geldt, wat in hun geval toch minder flatteus uitpakt...

Maar goed, we kwamen om te relaxen en dat is gelukt. Ons resortje heeft maar een paar hutjes en een leeg strand dat wit is van het fijngemalen koraal en stukjes schelp. Voor het strand ligt een rif met prachtige vissen waar we de hele dag snorkelen. Achter het rif (zo'n vijftig meter uit de kust) is een enorme drop-off en in de diepte erachter trekken bultrugwalvissen voorbij. Officieel is het walvisseizoen hier al over maar we hebben geluk! Vanaf ons sarongetje op het strand zien we bijna dagelijks walvissen met jonkies voorbij zwemmen, we zien er zelfs één uit het water springen! Naast snorkelen hebben we onze dagen gevuld met kokosnoten leegdrinken, verse kreeft in kokos-papayasaus eten, over het eiland fietsen en de eerste zonsopkomst ter wereld zien (de datumgrens ligt bij Tonga).

Speciaal voor de mensen die ook wat negatieve dingen willen horen, jullie hebben in het volgende verslag misschien wat meer geluk :-).

Inmiddels zijn we in ons campertje aan het rondtuffen door Nieuw Zeeland. Wordt weer vervolgd...

De link naar de foto's!

Posted by Erik-Margriet 16:50 Archived in Tonga Comments (2)

Argentina!

Toen onze Argentijnse oud-collega Marcos via Facebook zag dat we in Zuid-Amerika waren, en dus 'in de buurt', moesten en zouden we langs komen in Buenos Aires. Geen probleem natuurlijk. Niets is zo veranderlijk als Erik en Margriet. Daarbij hadden we gehoord dat het noorden van Argentinië een stuk interessanter is dan het eigenlijke plan: een route door Chili. Kortom, de beslissing is snel genomen.

Argentinië voelt, na de 'ontberingen' in Bolivia, als een super-de-luxe, europees land. Het mediterrane sfeertje, de terrasjes en niet te vergeten de normale toiletten zijn een enorme verademing. Van de Boliviaanse grens (minus ons bezoek aan de stad Salta) naar de hoofdstad Buenos Aires duurt het precies 26 uur per bus. Moet je nagaan hoe dichtbij we al waren... Gelukkig zijn de bussen geweldig! De stoelen kun je tot bijna 180 graden achterover draaien, je krijgt een verwarmd handdoekje en champagne bij binnenkomst en warm eten en drankjes daarna.

Het hoogtepunt is ons bezoek aan de hoofdstad. Niet omdat we daar zoveel moois zien (want het regent het grootste gedeelte van de tijd...), maar omdat we door Marcos en zijn vriendin Cora worden meegenomen in HUN stad. Ze zijn ontzettend gastvrij en we vallen met onze neus in de boter aangezien het Cora's verjaardagsweekend is. Luxe uit eten in een restaurant met naar verluidt de beste steaks van de stad. Nou, wat ze zeggen over de steak en de rode wijn in Argentinië, dat klopt helemaal!! Verder veel gedanst, geborreld met hun vrienden en door de stad geslenterd. Bij vertrek hebben we eelt op onze wangen van het zoenen want iedereen kust elkaar de godganse dag. Man of vrouw, bekend of onbekend, een hoi-kus, een ik-heet-zus-en-zo-kus of een doei-kus. Maakt allemaal niet uit. Wel erg gezellig!

Via Mendoza, waar we op een soort kleuterfietsjes door de wijngaarden fietsen om prachtige wijnhuizen te bezoeken, gaan we over de toppen van de Andes per bus naar Santiago. Hier sluiten we ons bezoek aan Zuid-Amerika af.
We hebben genoten van de landen die we hier hebben gezien! Van de overweldigende en afwisselende natuur op en rond de Andes. Een heerlijk insectvrij klimaat, enorme hoogtes en bizarre natuurverschijnselen. Het was ook geweldig om te merken hoe open de mensen zijn en dat je, door het spaans, ook in een afgelegen dorpje, zelfs met en oud omaatje kunt praten. En voor het geval iemand zich afvraagt waar alle mooie (Amerikaanse) oldtimers rondrijden; South America it is.

Speciaal voor de fans die we hadden beloofd om niet alleen maar een positief verhaal te schrijven, een overzicht van dingen die we niet gaan missen. Ten eerste vielen we dagelijks bijna om van het gebrek aan 'ontbijtcultuur', lees: drie droge biscuitjes en een slap kopje thee. En in plaats van friet koken ze stukjes aardappel in lauwe olie tot het vette, slappe flubbers zijn. Ten derde is ijle lucht in combinatie met stof, zand en het ontbreken van katalysatoren geen succes. Zo moet een pakje zwarte shag per dag ongeveer voelen. Maar wat we het allerminst gaan missen zijn de toiletten, die zo smerig of onherkenbaar kunnen zijn dat een boom eigenlijk altijd een beter alternatief is.

De foto's kunnen jullie hier vinden!

Posted by Erik-Margriet 16:44 Archived in Argentina Comments (0)

Bolivia!

Van ijzige kou tot stomende hitte

Bolivia heeft ons mee terug in de tijd genomen; nauwelijks asfalt, traag internet, geen supermarkten, een receptionist die de rekening tikt op een typemachine en bussen die zelfs in Polen zouden worden afgekeurd. Er is ook geen enkele internationale (fastfood) keten te vinden. Dat dit vooral met een afkeer van alles dat Amerikaans is te maken heeft blijkt al wanneer we het land binnenkomen. We vragen of we entry fee moeten betalen voor Bolivia. Het antwoord met stoïcijnse blik: 'No, no, solo gringos', oftewel alleen Amerikanen. Wat is dat toch met dat land.

Positieve keerzijde van alles (alhoewel bovenstaande zeer vermakelijk was) is de authenticiteit van de
landschappen, steden en mensen. Het gebrek aan westers comfort blijkt maar weer ondergeschikt; we zijn geen magere of chagrijnige Boliviaan tegengekomen.

Vlakbij La Paz is een fietsafdaling met de uiterst aantrekkelijke naam World's Most Dangerous Road oftewel de Death road. Erik vond dit natuurlijk vreselijk interessant, maar Margriet was bang. Vooral omdat er nog steeds (heel weinig) gemotoriseerd verkeer over de weg gaat. Leuk, tegenliggers op een weg die 3 meter breed is en afgronden heeft waarin je geen enkele overlevingskans hebt. Daarom koos Margriet voor een fatsoenlijke motorhelm terwijl Erik akkoord ging met een soort dopje. Net alsof zo'n helm enig verschil maakt wanneer je 1000m naar beneden plettert, maar het gaat om het idee. Margriet probeerde nog onder de hele onderneming uit te komen ('t is toch zonde om in de eerste maand van deze reis dood te gaan..'), maar Erik hield voet bij stuk. Gelukkig maar want de afdaling was bij nader inzien geweldig! Je begint op besneeuwde bergtoppen en eindigt vier uur later zo'n 3.5 kilometer lager in de jungle. Het eerste deel van de route gaat over asfalt waar je en snelheid van ca. 80 kilometer per uur haalt. Het tweede gedeelte fiets je over een grindweg die langs steile, maar supermooie afgronden gaat. Met blauwe billen en trillende armen van het in bedwang houden van het stuur komen we uiteindelijk vol adrenaline in Coroico aan. De mooiste beloning is ons hotel met onbetaalbaar uitzicht, tropische temperaturen en een zwembad! De bikini en zwembroek kunnen voor het eerst uit de tas.

Bolivianen zijn erg toegankelijk en gezellig. Vooral Boliviaanse vrouwen (las Cholitas) zijn een speciale vermelding waard! Ze zien er heel sjiek en vrouwelijk uit met mooie vlechten, een hoedje en een gekleurde rok met petticoats. Ondertussen draaien ze er hun hand niet voor om om een muur te stucen of een autoband te verwisselen. Een band plakken gaat overigens prima met een breinaald, servetje en kauwgom. Een band van een landcruiser wel te verstaan. Weer wat geleerd.

Deze zelfde landcruiser en vier dagen oneindig veel zand, steen en verlaten wildernis bleken de ingrediënten voor een onwerkelijke ervaring. Van bloedrode en knalblauwe lagunes via wild-west-kliffen, flamingo's, bizarre rotsformaties en vulkanen, naar een zoutvlakte van 10.000 km2. De foto's van deze trip door zuidwest Bolivia en de Salar de Uyuni spreken voor zich.

Terwijl we dit schrijven zijn we onderweg naar Argentinië waar de steaks en rode wijn op ons wachten! Hè bah.

Dikke kussen,

Erik & Margriet

Posted by Erik-Margriet 14:26 Archived in Bolivia Comments (2)

Peru!

Inca's, koloniale steden en de Andes

Een van de letterlijke hoogtepunten van Peru is de Lares trekking: een alternatieve incatrail hoog door de Andes. Drie dagen lopen door afgelegen en onherbergzaam gebied met muilezels die onze tentjes en het eten dragen. Onderweg komen we alleen lama's en alpaca's tegen en herders in felgekleurde klederdracht. Voordat we aan deze tocht begonnen dachten we dat deze outfits vooral bedoeld waren om toeristen leuke kiekjes te kunnen laten maken. Niets is minder waar. In de bergen loopt iedereen er zo bij. Het contrast tussen hun mooie kleding en de slechte hygiene is enorm groot. Heel bizar dat ze zoveel energie steken in het weven van hun kleding, maar ondertussen van top tot teen onder het zand en stof zitten. Alle kindjes hebben een rot gebit en onze berggids vertelt dat ook de kinderen nooit water drinken, maar chicha en thee van cocabladeren. Chicha heeft volgens de gids 'maar' 5% alcohol en is dus helemaal niet slecht voor vijfjarigen. En al helemaal niet als je er twee liter per dag van drinkt...
De grootste uitdaging was het oversteken van een pas op 4500 meter hoogte. Dan weet je ineens wat ijle lucht met je doet. 'Gewoon' even een sprintje trekken is er niet bij. Doordat we dichtbij de evenaar zitten was het overdag 25 graden, maar door de hoogte vroren we 's nachts ons tentje uit. Waar we ontzettende mazzel mee hadden is dat we verder geen toeristen zijn tegengekomen en dat we, ook om die reden, overal privetoiletjes hadden. Achter elke rots eentje. Ook een verse puma-kill gezien (paard 0 - poema 1), alleen de poema had ons gehoord voordat wij hem zagen dus die was helaas gevlogen (ja, ze hebben hele bijzondere poema's in de Andes).
De trekking eindigde in een ander hoogtepunt; Machu Picchu. Vaak over gehoord en prachtige foto's van gezien, maar toch pas echt meegemaakt als je 's ochtends vroeg de mist ziet optrekken en 'The lost city of the Incas' voor je ziet verschijnen. Omringd door hoge bergen een mystieke ervaring. Dat zijn weer twee vinkjes op de bucket list.

Twee andere bijzondere ervaringen waren de Colca Canyon (naar verluidt twee keer zo diep als de grand canyon) en Juanita, een 500 jaar geleden aan de goden geofferd Incameisje dat volledig intact op een 6000 meter hoge berg is gevonden. Bijzonder omdat zij geen mummie is, maar een bevroren meisje dat haar bloed nog in haar aderen heeft.

Peru heeft veel indruk op ons gemaakt, ook door de vriendelijke bevolking. Fijn om te merken dat ons spaans weer als een tierelier gaat en dat we hierdoor nog meer van de mensen en cultuur kunnen genieten.

Inmiddels zijn we in Bolivia en dus een goede reden om binnenkort weer een update te geven. Dikke kussen, veel liefs en veel plezier met de foto´s!

Erik & Margriet

Posted by Erik-Margriet 07:45 Archived in Peru Comments (4)

(Entries 1 - 5 of 5) Page [1]